صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۰۹

دل دو نیم بود ذوالفقار زنده دلان که را بود جگر کارزار زنده دلان؟ چراغ روز بود، آفتاب عالمتاب نظر به دیده شب زنده دار زنده دلان ز سردمهری باد خزان نبازد رنگ گل همیشه بهار عذار زنده دلان گذشتن از دو جهان گام اولین باشد به پای همت چابک سوار زنده دلان نظر به نعمت الوان سیه نمی‌سازند بود به خون دل خود مدار زنده دلان ز بی‌نیازی همت نیاورند به چشم اگر کنند و دعالم نثار زنده دلان خزان مرده دلان گر بود ز بی‌برگی ز برگریز بود نوبهار زنده دلان ز بر گرفتن بارست و برفشاندن برگ درین شکفته چمن برگ و بار زنده دلان به بحر ناشده واصل، روان بود سیلاب سکون مجو ز دل بی‌قرار زنده دلان مبین به چشم حقارت، که سبزی فلک است ز ریزش مژه اشکبار زنده دلان سیاهی از دل شبهای تار می‌خیزد چو صبح از نفس بی‌غبار زنده دلان اگر ز سنگ بود میوه، پخته می‌گردد ز گرمی نفس شعله بار زنده دلان به جز گرفتن عبرت دگر غزالی نیست درین قلمرو وحشت، شکار زنده دلان برآورد ز گریبان آسمانها سر سری که خاک شود در گذار زنده دلان شبی که از سر غفلت به خواب صرف شود چو خون مرده نیاید به کار زنده دلان ز روشنی است که اهل سؤال بعد از مرگ چراغ می‌طلبند از مزار زنده دلان ز سیل حادثه صائب نمی‌شود هرگز صدا بلند ز کوه وقار زنده دلان