صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۰۸

مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگان حذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان نمی‌شود ز سیه خانه لیلی ما دور همیشه زیر سیاهی است داغ سوختگان ز جام لاله سیراب شد مرا روشن که می‌ز خویش برآرد ایاغ سوختگان بهار تازه کند داغ تخم سوخته را ز می‌شکفته نگردد دماغ سوختگان ز لاله زار دلم تا شکفت دانستم که مرهم دگران است داغ سوختگان ز نور زنده دلی آب زندگی خورده است ز باد صبح نمیرد چراغ سوختگان چه نعمتی است ندارند بیغمان صائب خبر ز چاشنی درد و داغ سوختگان