صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۱۸

دلا چون ذره زین وحشت سرا آهنگ بالا کن سرشک گرمرو را شمع بالین مسیحا کن هر آن راز نهان کز جام جم روشن نمی‌گردد بپوشان چشم (و) در آیینه زانو تماشا کن به گردون برد زور شهپر توفیق شبنم را تو هم در حلقه افتادگانی، چشم بالا کن سواد شهر از تنگی به داغ لاله می‌ماند ازین زندان مشرب روی در دامان صحرا کن اگر تن از سرت چون پنبه بردارند از مینا به روی اهل مجلس خنده قهقه چو مینا کن متاع ساده لوحی می‌خرد سوداگر محشر بیاض سینه پاک از نقطه سهو سویدا کن چو خون در کوچه باغ رگ سراسر تا به کی گردی؟ به نشتر آشنا شو گلفشانی را تماشا کن چو گوهر در کف دست صدف تا کی گره باشی؟ ازین ماتم سرای استخوانی رو به دریا کن بکش مانند صائب پای در دامان گمنامی گل پژمرده پرواز را در کار عنقا کن