صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۱۷

ز روی آتشین شمع اگر شد انجمن روشن شبستان جهان گردید ازان سیمین بدن روشن شهید عشق مستغنی ز شمع دیگران باشد که سازد خاک خود را لاله خونین کفن روشن به خاکش تا به دامان قیامت نور می‌بارد چراغ هر که گردید از دم گرم سخن روشن زر گل تا قیامت می‌کند رقص سپند آنجا گلستانی که شد از شعله آواز من روشن به سیلی می‌کند اخوان جهان تاریک در چشمش چراغ روی هر کس شد چو یوسف از وطن روشن به خون می‌غلطد از رشک عقیق آتشین او سهیلی کز فروغش شد جگرگاه یمن روشن فغان کز خط چراغ زیر دامن شد لب لعلی که چون فانوس بود از پرتوش چاه ذقن روشن ز کار هر کسی ظاهر شود خون خوردنش صائب ز جوی شیر باشد سرگذشت کوهکن روشن