صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۷۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سایه تا افتاد ازان مشکین سلاسل بر زمین آیه رحمت مسلسل گشت نازل بر زمین چون شفق از خاک خون آلود میخیزد غبار بس که در کوی تو آمد شیشه دل بر زمین گر به این تمکین گذارد پای لیلی در رکاب از گرانباری گذارد سینه محمل بر زمین لاله بیداغ تا دامان محشر سر زند خون ما هر جا چکد از تیغ قاتل بر زمین در برومندی مکن با خاکساران سرکشی کز هجوم میوه گردد شاخ مایل بر زمین از تحمل خصم بالادست گردد زیر دست موج تیغ از کف گذارد پیش ساحل بر زمین نیست دست بینیازان پست فطرت چون غبار ورنه افتاده است دامان وسایل بر زمین روزی ثابت قدم آید به پای دیگران توشه را رهرو گذارد پیش منزل بر زمین مشکل است از مردم آزاده دل برداشتن از صنوبر کی به افشاندن فتد دل بر زمین؟ صفحه خاک سیه شایسته اقبال نیست هر طرف از جاده بنگر خط باطل بر زمین هر کف خاکی دهان شیر و کام اژدهاست چشم بگشا، پای خود مگذار غافل بر زمین ترک این وحشت سرا شایسته افسوس نیست میزند بیهوده خود را مرغ بسمل بر زمین کاهلی از بس که پیچیده است بر اعضای من میگذارد نقش پای من سلاسل بر زمین کلک صائب در سخن چون سحرپردازی کند میشود یک چشم حیران چاه بابل بر زمین