صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۷۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ای لب لعل ترا خون یمن در آستین هر سر موی ترا چین و ختن در آستین گر چه دلگیرست چون شام غریبان طرهاش دارد از رخسار او صبح وطن در آستین غیرت عشق زلیخا بود مانع، ورنه داشت بوی یوسف ساکن بیت الحزن در آستین در گلستانی که من گریان در آیم، غنچهها خنده را پنهان کنند از شرمن من در آستین دامن فانوس آن وسعت ندارد، ورنه من گریهها دارم چو شمع انجمن در آستین گر به دست افتد شکستی، میکنم در کار دل من نه زانهایم که اندازم شکن در آستین رشک مانع بود، ورنه تیشه من نیز داشت نقشهای دلربا چون کوهکن در آستین اعتمادی نیست بر عمر سبکسیر بهار از شکوفه شاخ ازان دارد کفن در آستین بیمحرک نیست ممکن حرفی از من سر زند گر چه دارم چون قلم چندین سخن در آستین گر چه صائب ظاهر ما چون قلم بیحاصل است شکرستانهاست ما را از سخن در آستین