صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۷۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا به خون رنگین نسازی چون گل احمر جبین کی توانی شست در سرچشمه کوثر جبین؟ روز محشر سرخ رو چون لاله برخیزد ز خاک آل تمغای شهادت هر که دارد بر جبین وقت رفتن زردرویی میبرد با خود به خاک میگذارد هر که چون خورشید بر هر در جبین وقت آن کس خوش که در باغ جهان مانند بید تیغ اگر بارد به فرقش چین نیارد بر جبین از دلم هر پاره چون برگ خزان در عالمی است نیست از شیرازه این اوراق را چین بر جبین نیستی از اهل بینش، ورنه پیش عارفان نامه واکردهای در دست دارد هر جبین بهر مشتی خار و خس کز دست بیرون میرود چند بگذاری به خاک راه چون صرصر جبین چون لباس غنچه از هم میشکافد سنگ را تا به داغ او رساند لاله احمر جبین صحبت روشن ضمیران کیمیای دولت است از فروغ مهر گردد مشرق گوهر جبین تا غبار خاکساری در بساط خاک هست رنگ دردسر مریز از صندلتر بر جبین صائب اینجا آفتاب از دور میبوسد زمین نیست برگ سجده این آستان در هر جبین این غزل را هر که گوید صائب از اهل سخن میگذارم پیش او بر خاک تا محشر جبین