صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خال یا تخم امید عاشق شیداست این؟ زلف یا شیراه جمعیت دلهاست این؟ زلفش از معموره دلها برآورده است گرد یا بهار بیخزان عنبر ساراست این؟ فتنه روز قیامت در رکابش میرود رایت حسن بلند اقبال، یا بالاست این؟ گر سر خورشید را بیند به زیر پای خویش آب در چشمش نمیگردد، چه بیپرواست این؟ نیست ممکن فکر زلفش را برآوردن ز دل میشود هر روز افزون، ریشه سوداست این خط که حسن دیگران را میشود فرمان عزل استمالت نامه آن حسن بیپرواست این از دمیدنهای خط صائب ازو ایمن مشو جوهر بیرحمی شمشیر استغناست این