صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۶۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مجلس رقص است، بر تمکین بیفشان آستین دست بالا کن، گلی از عالم بالا بچین میتوان رفت از فلک بیرون به دست افشاندنی در نگین دان تا به کی باشی حصاری چون نگین؟ میشود از پایکوبی قطع راه دور عشق چند از تمکین نهی بر پای، بند آهنین؟ پایکوبان شو، ببین در زیر پا افلاک را دست بالا کن، جهان را زیر دست خود ببین نخل نوخیز تو بهر بوستان دیگرست ریشه را محکم مکن زنهار در مغز زمین میز خون خود کن و مطرب ز بال خویشتن کم مباش از مرغ بسمل در شهادتگاه دین فارغ است از سنگ ره تخت روان بیخودی گر طواف کعبه میخواهی بر این محمل نشین قطره از پیوستگی شد سیل و در دریا رسید در طریق عشق، یاران موافق بر گزین پرده ناموس را بال و پر پرواز کن حسن در هر جا که سازد چهره از میآتشین بیسپند شوخ، مجمر چشم خواب آلودهای است بزم را پر شور گردان از نوای آتشین رخنه ملک است چشم هوشیاران، زینهار خاک زان از درد میدر چشم عقل دور بین از شفق زد غوطه در میصبح با موی سفید در کهنسالی دکان زهد و سالوسی مچین شبنم از روشندلی هم ساغر خورشید شد چند در مینای تن چون درد باشی ته نشین؟ میربایندش چو گل خوبان ز دست یکدگر صفحهای کز فکر صائب شد نگارستان چین