صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چو برگ بر سر حاصل نمیتوان لرزید کجاست سنگ که دل از ثمر گرفت مرا همان ز گوهر من چشم میشود روشن اگر چه گرد یتیمی به بر گرفت مرا ز طور سرمه حیرت کشد به چشم کلیم رخی که پرتو او در جگر گرفت مرا ترا که زخم زبان نیست در کمین، خوش باش که همچو خون به زبان نیشتر گرفت مرا همین دلی است که از انتظار میسوزد ز روی یار چراغی که در گرفت مرا که کرده است ترا گرم گفتگو صائب؟ که دل ز ناله گرم تو در گرفت مرا ز روی گرم که در جان شرر گرفت مرا؟ که آفتاب قیامت به بر گرفت مرا چنان گداخت مرا فکر آن دهان و میان که میتوان به زبان چون خبر گرفت مرا دل رمیده من سرکشی نمیداند توان به رشته موی کمر گرفت مرا فسردگی چو گهر سنگ راه یکرنگی است ازین چه سود که دریا به بر گرفت مرا؟ چو رشته هر که شد از پیچ و تاب من آگاه ز آب دیده خود در گهر گرفت مرا به مدعای دل آن روز کبک من خندید که شاهباز تو در زیر پر گرفت مرا