صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۵۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا برآورد آن بهشتی روی از بر پیرهن بر تن سیمین بران شد از عرقتر پیرهن از عرق زد ماه کنعان غوطهها در رود نیل تا ز مستی چاک زد آن سیم پیکر پیرهن از لطافت معنی نازک نمیآید به چشم کاش آن سیمین بدن میداشت در بر پیرهن پرتو مهتاب میسازد کتان را تار و مار کی شود پوشیده آن سیمین بدن در پیرهن؟ باده گلگون به رنگ خود برآرد شیشه را زان تن چون برگ گل گردید احمر پیرهن میشود چون روی ماه مصر از سیلی کبود گر ز برگ گل کند آن نازپرور پیرهن هر که را از پوست چون بادام بیرون آورد عشق شیرین کار میپوشد ز شکر پیرهن پرده پوش ما سیه رویان حجاب ما بس است کز بهار خود کند ایجاد، عنبر پیرهن شور سودا فارغ از فکر لباسم کرده است از کف خود میکنم چون بحر در بر پیرهن نیست چون مجمر به عود خام صائب چشم من تا ز دود دل توان کردن معطر پیرهن