صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۴۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ساقی از میخانه عالمتاب میآید برون گوهر شهوار خوب از آب میآید برون عشق سرگردانیی دارد، ولی خون میخورد کشتی هر کس ازین گرداب میآید برون در فروغ عشق نور عقل گردیده است محو وای بر شمعی که در مهتاب میآید برون پیچ و تاب از جوهر شمشیر اگر بیرون رود جان عاشق هم ز پیچ و تاب میآید برون گریه ما بیقراران را عیار دیگرست جای اشک از چشم ما سیماب میآید برون صبح از خون شفق دامان خود را پاک کرد همچنان از زخم ما خوناب میآید برون بیظهور عشق عاشق در حجاب نیستی است ذره با خورشید عالمتاب میآید برون دست تا بر ساز زد مطرب، دل ما خون گریست از زمین ما به ناخن آب میآید برون عقل در هر آب سهلی دست و پا گم میکند عشق صائب سالم از غرقاب میآید برون