صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۳۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خط سر از خال لب جانانه میآرد برون حسن گیرا دام را از دانه میآرد برون چون زلیخا، ماه مصر من به جان بینفس صورت دیوار را از خانه میآرد برون میکند عاقل مرا هم گفتگوی ناصحان خواب اگر از دیدهها افسانه میآرد برون شیشه نازکدل من در شکستن، سنگ را آه گرم از سینه بیتابانه میآرد برون دل به رغبت چون گهر در رشته جان میکشد هر گره کز زلف و کاکل شانه میآرد برون کیست دیگر در دل من گرم سازد جای خویش؟ سیل بال و پر درین ویرانه میآرد برون میدهد بر باد اوراق حواس خویش را هر که را کسب هوا از خانه میآرد برون ماهیان را صائب از دریا به خشکی میکشد میکشان را هر که از میخانه میآرد برون