صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۹۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نست چون مژگان بلند و پست در گفتار من تیر یک ترکش ز همواری بود افکار من پیش من طوطی ز خجلت سبز نتواند شدن گوشها را تنگ شکر میکند گفتار من اشک نیسان را که در چشم صدف گرداند آب مهره گل میشمارد گوهر شهوار من خواب شیرینی که مردم جا به چشمش میدهند میکند کار نمک با دیده بیدار من از غزل پر کن بود دیوان من صائب تهی سبزه بیگانه را ره نیست در گلزار من