صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۹۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون زند موج حلاوت کلک شکر بار من پسته خندان شود لب بسته از گفتار من دامن فکر من است از دامن گل پاکتر چشم شبنم میپرد در حسرت گلزار من چون صدف دریادلان را باز میماند دهن گوهرافشانی کند چون کلک گوهربار من در پس آیینه از خجلت نهان گردیدهاند طوطیان در روزگار کلک شکر بار من عالمی بیدار شد از نالهام، گویا شده است مشرق صبح قیامت رخنه منقار من سرو و شمشاد و صنوبر پایکوبان میشوند هر که خواند در چمن یک مصرع از افکار من حلقه بیرون در کرده است خلط و زلف را بر بیاض گردن سیمین بران اشعار من شیشه گردون خطر دارد ز زور بادهام کیست تا بر لب گذارد ساغر سرشار من؟ سینه افسرده گلشن در ایام خزان میزند جوش بهار از گرمی گفتار من هر رگ سنگی شود انگشت زنهار دگر کوه را گر دل فشارد نالههای زار من همچو کوه قاف در موج پری پنهان شده است بیستون عشق از فرهاد شیرین کار من دست گلچین غنچه از جوش بهاران میشود ورنه چوب منع را ره نیست در گلزار من مزد کار من ز ذوق کار من آماده است کارفرما فارغ است از اهتمام کار من رشته موج سراب از جوش گوهر بگسلد آستین چون برفشاند ابر گوهربار من بحر نتواند نفس دیگر ز جزر و مد کشید گر چنین بر خود ببالد گوهر شهوار من بر دل آزاده خود بار خود را بستهام نیست دوش هیچ کس چو سرو زیر بار من چون نفس در دل نگردد عندلیبان را گره؟ غنچه میخسبد نسیم صبح در گلزار من از پشیمانی لب خود را به دندان میگزد هر که اندازد ز نادانی گره در کار من روی در آیینه زانوی خود آوردهام نیست چون طوطی وبال دیگران زنگار من جلوه دست حمایت میکند ز آهستگی بر سر موران ره، پای سبکرفتار من درد بر من صائب از درمان گواراتر شده است دست از دست مسیحا میکشد بیمار من