صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۹۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکن ای ستمگر رشته امید ما کوته مکن میشود جان تازه از آواز پای آشنا از مزار کشتگان خویش پا کوته مکن کشتی بیبادبان کمتر به ساحل میرسد دست از دامان مردان خدا کوته مکن سرسری از فیض صحرای طلب نتوان گذشت از شتاب این راه راای رهنما کوته مکن بیکشش نتوان به پای آهن این ره را برید دست خودای سوزن از آهن ربا کوته مکن میگشاید از دعا هر عقده مشکل که هست مشکلی چون رودهد دست از دعا کوته مکن شمع را فانوس از آفات میدارد نگاه دست از دامان آن گلگون قبا کوته مکن شکر این معنی که داری در حریم غنچه راه از قفس پای خودای باد صبا کوته مکن میشود صائب دعا در دامن شب مستجاب دست خود زنهار ازان زلف دوتا کوتاه مکن