صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چو تار چنگ، فلک چون نمینواخت مرا به حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا اگر چه سوز محبت ز من اثر نگذاشت به بوی سوختگی میتوان شناخت مرا چرا به آتش هجران حواله باید کرد؟ چو میتوان به نگاهی کباب ساخت مرا اگر چه نقش حریفان شش و زمن یک بود رهین طالع خویشم که کم نباخت مرا کباب داغ جنونم، که این ستاره شوخ ز آفتاب قیامت خجل نساخت مرا درین ستمکده آن شمع تیره روزم من که انتظار نسیم سحر گداخت مرا شکست هر که مرا، در شکست خود کوشید ز خویش گرد برآورد هر که تاخت مرا چو ماه مصر عزیز جهان نمیگشتم اگر تپانچه اخوان نمینواخت مرا کنم چگونه ادا شکر بیوجودی را؟ که از شکنجه هستی خلاص ساخت مرا مرا چو رشته به مکتوب میتوان پیچید ز بس که دوری آن سنگدل گداخت مرا نه یار و دوست شناسم نه خویش را صائب که آشنایی او کرد ناشناخت مرا