صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۷۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مطربا صبح است، قانون صبوحی ساز کن دانه دل را سپند شعله آواز کن از ته دل چون سحر برکش نوای سادهای نقش بر بال تذروان چنگل شهباز کن سهل باشد پرده قانون خود را ساختن میتوانی، طالع ناساز ما را ساز کن ناقه را ذوق حدی (بر) دارد از دل فکر بار زیر بار غم منه دل را، حدی آغاز کن در رکاب برق دارد پای، فیض صبحگاه ای کم از شبنم، درین گلزار چشمی باز کن زیر کوه آهنین منت صیقل مرو خانه آیینه دل را به میپرداز کن ناخنی بر پردههای چنگ خواب آلود زن عیشهای شب پریشان گشته را آواز کن غنچه باغ خموشی ایمن است از برگریز لب ببند از گفتگو، خون در دل غماز کن ماه صائب از نیاز خویش دایم زردروست بینیازی شیوه خود کن، به عالم ناز کن این جواب آن که میگوید حکیم غزنوی پادشاه امروز گشتی در جهان آواز کن