صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گداخت دیدن آن روی بینقاب مرا چو نخل موم، نمیسازد آفتاب مرا جنون به بادیه پرورده چون سراب مرا سواد شهر بود آیه عذاب مرا چو ماه نو به تواضع ز خاک میگذرم اگر سپهر دهد بوسه بر رکاب مرا ز پنبه سر مینا به حلقم آب چکان نمیرود به گلو آب، بیشراب مرا ز سینهام دل پرداغ را برون آرید که سیر کرد ز جان دود این کباب مرا کسی به موی نیاویخته است خرمن گل غم میان تو دارد به پیچ و تاب مرا به یک دو قطره که خواهد گهر شدن روزی رهین منت خود گو مکن سحاب مرا عبث چه عمر به افسانه میکنی ضایع؟ چو چشم رخنه دیوار نیست خواب مرا فغان که با همه کاوش که کرد ناخن سعی نشد گشادی ازان غنچه نقاب مرا چه ذرهام که به خورشید همعنان گردم؟ بس است گوشه چشمی ازان رکاب مرا درین بهار که گل کرد رازها صائب نشد گشادی ازان غنچه نقاب مرا