صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مکن به غنچه گره نوبهار عالم را تبسمی کن و بگشای کار عالم را به خندهای گل بیخار میتوانی کرد اگر التفات کنی، خارزار عالم را فلک سوار چو عیسی نمیتوانی شد ز خویش تا نفشانی غبار عالم را کجی ز مار به افسون نمیتوان بردن چگونه راست توان کرد کار عالم را مبند نقش اقامت که همچو موج سراب قرار نیست دمی پود و تار عالم را نتیجهای به جز از خانمان خرابی نیست خرابی دل امیدوار عالم را عجب که روز قیامت ز خاک برخیزد به دوش هر که نهادند بار عالم را خوشا کسی که چو صائب ز خاکساریها به دیده خاک زند اعتبار عالم را