صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۵۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نیستی کوه گران، بر سیر پشت پا مزن دامن خود را گره بر دامن صحرا مزن در محیط آفرینش خوش عنان چون موج باش چون حباب از ساده لوحی خیمه بر دریا مزن یا مرید سرو و گل، یا امت شمشاد باش دست در هر شاخ همچون تاک بیپروا مزن هر چه هر کس دارد از دریوزه دل یافته است تا در دل میتوان زد حلقه بر درها مزن مرغ دست آموز روزی بینیازست از طلب در تلاش این شکار رام دست و پا مزن مرد را گفتار بیکردار رسوا میکند پنجه جرأت نداری آستین بالا مزن از نصیحت کی شوند ارباب غفلت زنده دل؟ آب بیحاصل به روی صورت دیبا مزن زهر قاتل را کند اکسیر خرسندی شکر مشت خاکی گر رسد از دوست، استغنا مزن صائب از خاموشیت بزم سخن افسرده شد بیش ازین مهر خموشی بر لب گویا مزن