صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۵۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیکشش نتوان برون از قید دنیا آمدن بیرسن از چاه هیهات است بالا آمدن بیکمند جذبه خورشید عالمتاب عشق چون تواند شبنم از پستی به بالا آمدن عیسی از گرد علایق صاف شد بر چرخ رفت نیست ممکن درد را از خم به مینا آمدن چشم بد بسیار دارد خودنمایی در کمین چون شرر بیرون نمییابد ز خارا آمدن هیچ کار از تیغ نگشاید در آغوش نیام از سواد شهر میباید به صحرا آمدن هر گنه عذری و هر تقصیر دارد توبهای نیست غیر از زود رفتن عذر بیجا آمدن تا نگهبان تو شرم و مانع من دهشت است هیچ فرقی نیست از ناآمدن تا آمدن باده بیآب، در خون میکشد بیمار را پیش عاشق از مروت نیست تنها آمدن درد خونها خورد تا در سینه من بار یافت در حریم عشق نتوان بیمحابا آمدن صائب از سنگین رکابی در سبکباری گریز تا توانی همچو کف بیرون ز دریا آمدن