صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۵۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چند با من سرکشای سرو روان خواهی شدن؟ چند بار از بیبری بر باغبان خواهی شدن؟ روزگار زلف طی شد، خط به آخرها رسید دیگرای نامهربان کی مهربان خواهی شدن؟ نرم شد از آه گرم من کمان سخت چرخ کی تو نرمای دلبر ابرو کمان خواهی شدن؟ حسن شد از حلقه خط سیه پا در رکاب کی نمیدانم تو سرکش خوش عنان خواهی شدن؟ شد به تشریف خطاب از بت برهمن سرفراز کی تو سنگین دل به عاشق همزبان خواهی شدن؟ بینوایان را به برگ سبز گاهی یاد کن چون ز نیرنگ جهان خرج خزان خواهی شدن؟ قحط شبنم خشک خواهد کرد گلزار ترا با نظربازان چنین گر سر گران خواهی شدن؟ بوسه بر لب میزند جانم ز شوق پای بوس میرود از دست فرصت گر روان خواهی شدن؟ هاله آغوش من خواهد ترا در بر گرفت از زمین چون ماه اگر بر آسمان خواهی شدن؟ آفتابت بر لب بام از غبار خط رسید کی تو سنگین دل به صائب مهربان خواهی شدن؟