صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۴۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از سرانجام سفر غافل نمیباید شدن دل نهاد عمر مستعجل نمیباید شدن در طریق شوق میباید گذشت از برق و باد همسفر با مردم کاهل نمیباید شدن عرض ره بر طول افزودن طریق عقل نیست همچو مستان هر طرف مایل نمیباید شدن تا به دریا میتوان دست و بغل رفتن چو موج خشک بر یک جای چون ساحل نمیباید شدن کشتی نوح است صاحبدل درین دریای خون در شکست هیچ صاحبدل نمیباید شدن ناخنی تا هست در کف آه درد آلود را دلگران از عقده مشکل نمیباید شدن گوهری جز عقده دل نیست در بحر سراب طالب دنیای بیحاصل نمیباید شدن در نگارستان وحدت هر غباری محملی است همچو مجنون محو یک محمل نمیباید شدن نیست غیر از خوردن دل روزی ماه تمام مرد دل خوردن نهای، کامل نمیباید شدن دعوی آزادگی بر طاق میباید گذاشت چون صنوبر زیر بار دل نمیباید شدن نشأه این باده مغز هوشمندی میخورد از شراب عجب لایعقل نمیباید شدن شکر خودکامی به ناکامان مدارا کردن است غافل از ناکامی سایل نمیباید شدن شمع را هنگامه آرایی به کشتن داده است گرم در آرایش محفل نمیباید شدن حسن معنی لیلی و الفاظ رنگین محمل است پیش لیلی واله محمل نمیباید شدن ملک دل را یاد مردم لشکر بیگانه است صائب از یاد خدا غافل نمیباید شدن