صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۴۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مرد غوغا نیستی سرور نمیباید شدن تاب دردسر نداری سر نمیباید شدن مور ازین تدبیر بر دست سلیمان بوسه زد غافل از اندیشه لشکر نمیباید شدن گوش سنگین میشود لوح مزار باغبان میوه تا در باغ داری کر نمیباید شدن کف ز بیمغزی سراسر میرود بر روی بحر مرد زندان نیستی گوهر نمیباید شدن تیغ موج از سنگ خارا میشود دندانه وار ز اضطراب بحر بیلنگر نمیباید شدن خسروان را عدل میبخشد حیات جاودان در سیاهی همچو اسکندر نمیباید شدن پادشاه از کشور بیگانه میدارد خطر یک قدم از حد خود برتر نمیباید شدن غوطه در دریای آتش میزند شمع از زبان چون تهی مغزان زبان آور نمیباید شدن نیست زیر سقف گردون جای آرام و قرار چون سپند آسوده در مجمر نمیباید شدن ظلمت ذاتی بود بهتر ز نور عارضی همچو ماه از آفتاب انور نمیباید شدن دامن از دست هوای نفس میباید گرفت همچو خس بازیچه صرصر نمیباید شدن منزل نزدیک را تعجیل میسازد دراز همسفر با هیچ بیلنگر نمیباید شدن حاصل دست تهی، ز افسوس بر هم سودن است عاشق سیمین بران بیزر نمیباید شدن نشکنی گر خویش را باری خودآرایی مکن بت شکن گر نیستی بتگر نمیباید شدن افسر آزادگان از ملک سر پیچیدن است زیر بار منت افسر نمیباید شدن لاغری آهوی وحشی را دعای جوشن است از غم فربه شدن لاغر نمیباید شدن بوسهای صائب ز لعل یار میباید ربود تشنه از سرچشمه کوثر نمیباید شدن