صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عرق به چهره نشسته است آن پریوش را که دیده است به این آبداری آتش را؟ ز عکس خویش در آیینه روی میپوشد چگونه رام توان کرد آن پریوش را؟ مکن اشاره ابرو به کار بوالهوسان مزن به صید زبون، تیر روی ترکش را گهر به رشته برون آید از پریشانی به زلف یار گذار این دل مشوش را نیام سوز بود تیغ برق بیزنهار نهان چگونه توان داشت عشق سرکش را؟ زمال، حرص محال است سیر چشم شود که سوختن نبود اشتهای آتش را ز دل میار نسنجیده حرف را به زبان عنان کشیده نگه دار اسب سرکش را به خاکساری ما صرفه نیست خندیدن مکن به جام سفالین شراب بیغش را گهر به سنگ زدن صائب از بصیرت نیست مخوان به مردم بیدرد شعر دلکش را