صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۲۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون قلم آن را که در سر هست سودای سخن سر نمیپیچد به زخم تیغ از پای سخن از سخن ارض و سما تشریف هستی یافته است هیچ دست از آفرینش نیست بالای سخن میشود خلخال ساق عرش از هر حلقهای نارسایی نیست در زلف دلارای سخن از قلم چون دست بردارم، که در هر جلوهای بیت معموری کند ایجاد ز انشای سخن میکند روشن سواد مردم از نقش قدم میگذارد هر که سر چون خامه بر پای سخن هستی ده روزه را عمر مؤبد میکند همچو آب روح بخش خضر، صهبای سخن دیدهها را چون جواهر سرمه روشن میکند گر به ظاهر تیره افتاده است سیمای سخن از سیاهی قسمت خضرست آب زندگی از هزاران کس یکی گردد شناسای سخن از گهر رزق حباب پوچ آه حسرت است نیست کار هر سبکسر غور دریای سخن صورت دیوار باشد در جهان آب و گل نیست هر کس را که در تن جان گویای سخن پیش هر نادان دهن مگشا که جز فهم رسا راست ناید هیچ تشریفی به بالای سخن طوطیان را زنگ در منقار خواهد بست حرف گر چنین عالم تهی گردد ز جویای سخن شکوه ما زان لب شکرفشان بیجا نبود در دهان تنگ او میبود اگر جای سخن! صائب از قحط سخن سنجان خموشم، ورنه من چون قلم دارم ید طولی در احیای سخن