صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۱۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هیچ همدردی نمییابم سزای خویشتن مینهم چون بید مجنون سر به پای خویشتن از مروت نیست با سنگ جفا راندن مرا من که در بند گرانم از وفای خویشتن من کدامین ذرهام تا بینیازان جهان صرف من سازند اوقات جفای خویشتن راستی در پله افتادگی دارد مرا میروم در چاه دایم از عصای خویشتن صد جفا میبینم و بر خود گوارا میکنم برنمی آیم، چه سازم با وفای خویشتن بخت اگر در نارساییها رسا افتاده است نیستم نومید از آه رسای خویشتن میکند گردش فلک بر مدعای من مدام تا فشاندم آستین بر مدعای خویشتن از تجلی میتواند سنگ را یاقوت کرد آن که میدارد دریغ از من لقای خویشتن هر که با جمعیت اظهار پریشانی کند میزند فال پریشانی برای خویشتن این چنین زیر و زبر عالم نمیماند مدام مینشاند چرخ هر کس را به جای خویشتن هر حباب شوخ چشم از پردهای گردم زند بحر یکتایی نیفتد از هوای خویشتن نیستم صائب حریف منت درمان خلق باز میسازم به درد بیدوای خویشتن