صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۱۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بردهام تا از سر کویت نشان خویشتن هم به جان تو که بیزارم ز جان خویشتن گه بر آتش مینشاند، گه به آبم میدهد عاجزم در دست چشم خون فشان خویشتن در دیار ما که از مغز قناعت آگهیم طعمه میسازد هما از استخوان خویشتن ای که مینازی به صبر خویشتن، آیینه هست میتوان کرد از نگاهی امتحان خویشتن گر گریبان چاک صبحی رو به مشرق آوری آفتاب از شرم نگشاید دکان خویشتن خویش را گم کردهام از بس پریشان خاطری از سر زلف تو میپرسم نشان خویشتن