صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۹۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چند بزم باده پنهان از حریفان ساختن؟ خویش را آراستن، آیینه پنهان ساختن پنجه خورشید را در آستین دزدیدن است عشق را در پرده ناموس پنهان ساختن کار بر شیرازه زلف تو مشکل میشود ورنه آسان است دلها را پریشان ساختن میتواند مور، اگر بخت سخن یاری کند پایتخت خویش از دست سلیمان ساختن میچکد جای عرق خون از جبین آفتاب نیست آسان سنگ را لعل بدخشان ساختن از جوانمردی است با یک قرص همچون آفتاب عالمی را بینیاز از خوان احسان ساختن چون صدف پیش ترشرویان برای قطرهای دست خود را کاسه دریوزه نتوان ساختن پیش دانا از تمام علمها بالاترست خویش را با دانش سرشار نادان ساختن یا ز سیلاب حوادث رو نباید تافتن یا نباید خانه در صحرای امکان ساختن بر سر گفتار صائب را قدح میآورد کار آیینه است طوطی را سخندان ساختن