صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۹۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر چو غواصان توانی پای از سر ساختن میتوانی جیب و دامن پرز گوهر ساختن ایمنند آزاد مردان از پریشان خاطری فرد را نتوان مجزا همچو دفتر ساختن گر به این دستور گردد دستگاه عیش تنگ صبح نتواند تبسم را مکرر ساختن همچو مجنون میکند تسخیر وحش و طیر را هر که بتواند ز موی خویش افسر ساختن بیمثال افتاده یارم، ورنه چون فرهاد من بیستون را میتوانستم مصور ساختن شمه سهلی است از نیرنگ سازیهای حسن بوسه در پیغامهای تلخ مضمر ساختن حلقه بر هر در زدن سرگشتگی میآورد چون کلید قفل میباید به یک در ساختن همچو موران از قناعت دست صائب برمدار تا شود آسان ترا از خاک شکر ساختن