صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۹۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیتحمل خصم را هموار نتوان ساختن گل ز زخم خار شد امن از سپر انداختن غافل از آه ندامت در جوانیها مشو کز کمان حلقه ممکن نیست تیر انداختن زنگ غفلت بیش شد از گریه مستی مرا چون به تردستی توان آیینه را پرداختن؟ با قضای آسمانی چاره جز تسلیم نیست گردن دعوی نباید زیر تیغ افراختن میتوان با خار در یک پیرهن بردن به سر لیک دشوارست با (نا) سازگاران ساختن ز آتش دوزخ ملایم طینتان را باک نیست زر دست افشار آسوده است از بگداختن منبر از دار فنا منصور اگر سازد رواست حرف حق را از ادب نبود به خاک انداختن دشمنان کینه جو را مینماید سینه صاف از غبار کینه صائب سینه را پرداختن