صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۹۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختن راست ناید با کمان حلقه تیر انداختن از سبکروحان نیاید با گرانان ساختن چون تواند کشتی خالی به لنگر تاختن؟ گریه هم زنگ کدورت میبرد از دل مرا گر به تردستی توان آیینه را پرداختن سخت نامردی است گر تیغ از نیام آرد برون هر که سازد کار دشمن از سپر انداختن در خطرگاهی که تیر از خاک میروید چو نی گردن دعوی نباید چون هدف افراختن گفتگوی سخت با ممسک ندارد حاصلی بر درخت بیثمر تا چند سنگ انداختن؟ سایه بال هما ز افتادگی گردد بلند صرفه نبود حرف ما را بر زمین انداختن کرد خرج آب و گل کوتاه بینیها مرا پیشتر از خانه میبایست خود را ساختن گوشه چشمی اگر باشد ازان نقش مراد میتوان صائب دو عالم را به داوی باختن نیکی از آب روان چون تیر برگردد ز سنگ زیر تیغ یار صائب میتوان جان باختن