صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما داغ خود به تاج فریدون نمیدهیم عریان تنی به اطلس گردون نمیدهیم در سینه میکنیم گره شور عشق را عرض جنون به دامن هامون نمیدهیم قانع به کوه درد ز سنگ ملامتیم تصدیع اهل شهر چو مجنون نمیدهیم دریا اگر به ساغر ما میکند سپهر نم چون گهر ز حوصله بیرون نمیدهیم از سیم و زر به چهره زرین خود خوشیم زین گنج، خاک تیره به قارون نمیدهیم ظلم است هر چه در خم میغیر میکنند جای شراب را به فلاطون نمیدهیم ما از گزیده است ز بس تلخی خمار از ترس بوسه بر لب میگون نمیدهیم خون خوردهایم تا دل پر خون گرفتهایم آسان ز دست این قدح خون نمیدهیم وحشیتر از فروغ تجلی است صید ما دست از دل رمیده به گردون نمیدهیم برگرد خویش سیر چو گرداب میکنیم چون موج بوسه بر لب جیحون نمیدهیم هر چند زیر خرقه بود خون غذای ما صائب چو نافه رنگ به بیرون نمیدهیم