صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۹۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیآبرو حیات ابد زهر قاتل است ما آبرو به چشمه حیوان نمیدهیم هر چند دست ما چو حباب از گهر تهی است ما این صدف به گوهر غلطان نمیدهیم از مفلسی کفایت ما چون ده خراب این بس که باج و خرج به سلطان نمیدهیم عریان تنی است جامه احرام شوق ما دامن به دست خار مغیلان نمیدهیم یوسف به سیم قلب فروشی نه کار ماست از دست، نقد وقت خود آسان نمیدهیم باشد سبکتر از همه ایام درد ما روزی که درد سر به طبیبان نمیدهیم بیپرده عیبهای خود اظهار میکنیم فرصت به عیبجویی یاران نمیدهیم جزو تن گداخته ما نمیشود از رزق خویش هر چه به مهمان نمیدهیم در کاروان ما جرس قال و قیل نیست راه سخن به هرزه در ایان نمیدهیم در بزم اهل حال لب از حرف بستهایم جام تهی به باده پرستان نمیدهیم صائب گهر به سنگ زدن بیبصیرتی است عرض سخن به مردم نادان نمیدهیم ما کنج دل به روضه رضوان نمیدهیم این گوشه را به ملک سلیمان نمیدهیم خاک مراد ماست دل خاکسار ما تصدیع آستان بزرگان نمیدهیم