صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۹۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما روی دل به هر کس و ناکس نمیکنیم چون شعله التفات به هر خس نمیکنیم خلق ملایم است قبای حریر ما ما زیب تن ز جامه اطلس نمیکنیم درگردشیم ما به سر خود چو آفتاب مانند سایه پیروی کس نمیکنیم پشت هزار سخت کمان را شکستهایم اندیشه از سپهر مقوس نمیکنیم ما چون سبو ز خانه بدوشان مشربیم در میکشی ملاحظه از کس نمیکنیم سیل ار رسد به خانه ما، کوچه میدهیم ما پیش طاق خانه مقرنس نمیکنیم ما چون کمان ز خانه بدوشان جرأتیم چون تیر ازان ز سیر و سفر بس نمیکنیم بر طعمه خسان که پر از موی منت است آلوده چنگ حرص چو کرکس نمیکنیم