صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۵۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما در محیط حادثه لنگر فکندهایم در آب تیغ، دام چو جوهر فکندهایم دستی است کهکشان که به عالم فشاندهایم خورشید افسری است که از سر فکندهایم در دیده ستاره نمکدان شکسته است شوری که ما به قلزم اخضر فکندهایم مانند عود خام، هوسهای خام را بر یکدگر شکسته به مجمر فکندهایم از ما مجوی گریه ظاهر که چون صدف در صحن دل بساط ز گوهر فکندهایم هر تلخیی که قسمت ما کرده است چرخ مینام کردهایم و به ساغر فکندهایم زان آستین که بر رخ عالم فشاندهایم دیهیم نخوت از سر قیصر فکندهایم از عالم جهات به همت گذشتهایم از زور نقش رخنه به ششدر فکندهایم ما از شکوه خصم محابا نمیکنیم دایم به فیل پشه لاغر فکندهایم در سنگلاخ دهر ز پیشانی گشاد آیینه را ز چشم سکندر فکندهایم بر آتش که دست کلیم است داغ آن در بیخودی کباب مکرر فکندهایم صائب ز هر پیاله که بر لب نهادهایم در سینه طرح عالم دیگر فکندهایم