صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۵۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از آه دام موج به دریا فکندهایم از اشک تخم لاله به صحرا فکندهایم یک روز با حباب به کشتی نشستهایم همراه موج سلسله بر پا فکندهایم بر چهرهای که آب شود از نگاه گرم غفلت نگر که طرح تماشا فکندهایم ما انتظار شور قیامت نمیکشیم سنگی به شیشه خانه دلها فکندهایم کی به شود به مرهم زنگار آسمان؟ زخمی که ما به دل ز تمنا فکندهایم توفیق از رفاقت ما دست شسته است امروز را، ز بس که به فردا فکندهایم رنگ شکسته کم ز زبان شکسته نیست ما عرض حال خویش به سیما فکندهایم امروز ریشه گل بیخار گشته است خاری که ما به چشم تماشا فکندهایم صائب به دولت دو جهانی رسیده است ما چون همای سایه به هر جا فکندهایم