صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۴۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما نام خود ز صفحه دلها ستردهایم در دفتر جهان ورق باد بردهایم چون سرو تازه روی درین بوستانسرا در راه گرم و سرد جهان پا فشردهایم رقص فلک ز جوش نشاط درون ماست چون خون مرده گرچه به ظاهر فسردهایم نزدیکتر به پرده چشم است از نگاه راهی که ما به کعبه مقصود بردهایم از صبح پرده سوز خدایا نگاه دار این رازها که ما به دل شب سپردهایم گر خاک ره شویم فرامش نمیکنیم از چشمه سار تیغ تو آبی که خوردهایم از یک نگاه گرم شویم آتش و سپند هر چند تخم سوخته در خاک مردهایم از آرزوی میوه فردوس فارغیم دندان صبر بر جگر خود فشردهایم مجنون به ریگ بادیه غمهای خود شمرد با عقدههای دل غم خود ما شمردهایم بگذر ز دستگیری ماای سبوی خام ما التجا به پای خم مینبردهایم هر نقش نیک و بد که چو آیینه دیدهایم صائب ز لوح خاطر روشن ستردهایم