صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۴۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما هوش خود به باده گلرنگ دادهایم گردن چو شیشه بر خط ساغر نهادهایم بر روی دست باد مرا دست سیر ما چون موج تا عنان به کف بحر دادهایم یک عمر همچو غنچه درین بوستانسرا خون خوردهایم تا گره دل گشادهایم از زندگی است یک دو نفس در بساط ما چون صبح ما ز روز ازل پیر زادهایم بر هیچ خاطری ننشسته است گرد ما افتاده نیست خاک، اگر ما فتادهایم چون طفل نی سوار به میدان اختیار در چشم خود سوار ولیکن پیادهایم عمری است تا به پای زمین گیر همچو سنگ در رهگذار سیل حوادث فتادهایم چون سبزه پا شکسته این باغ نیستیم ز آزادگی چو سرو به یک پا ستادهایم گوهر نمیفتد ز بها از فتادگی سهل است اگر به خاک دو روزی فتادهایم صائب بود ازان لب میگون خمار ما بیدرد را خیال که مخمور بادهایم