صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۴۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
یک عمر پشت دست به دندان گرفتهایم تا بوسهای ازان لب خندان گرفتهایم گردیده است در نظر ما جهان سیاه تا جرعهای ز چشمه حیوان گرفتهایم افتادهایم در ته پا سالها چو مور تا جا به روی دست سلیمان گرفتهایم در بوته گداز چو مه آب گشتهایم کز خوان آفتاب لب نان گرفتهایم ما را ز چوب منع مترسان که همچو صبح ما تیغ آفتاب به دندان گرفتهایم آورده است معنی بیگانه رو به ما تا ترک آشنایی یاران گرفتهایم انگشت حیرتی است که داریم در دهن کامی که ما ازان لب خندان گرفتهایم چون دست ما ز چاک گریبان شود جدا؟ گستاخ دامن مه کنعان گرفتهایم نگرفته است خضر ز سرچشمه حیات کامی که ما ز چاه زنخدان گرفتهایم چون صبح از عزیمت صادق به یک نفس روی زمین به چهره خندان گرفتهایم دلگیر نیستیم ز بخت سیاه خویش فیض سحر ز شام غریبان گرفتهایم جز پیچ و تاب نیست، که عمرش دراز باد کامی که ما ز سلسله مویان گرفتهایم بر روی بیطمع نشود بسته هیچ در ما چوب منع از کف دربان گرفتهایم رو تافتن ز جوربتان نیست کار ما چون صبح تیغ مهر به دندان گرفتهایم بیچشم زخم، گوهر شهوار عبرت است صائب تمتعی که زدوران گرفتهایم