صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۴۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از زلف یار رنگ دگر برگرفتهایم مومیم اگر چه نکهت عنبر گرفتهایم پیش کسی دراز نگشته است دست ما ما چون چنار از آتش خود در گرفتهایم چون سر بر آوریم ز دریا، که چون صدف گوهر به آبروی برابر گرفتهایم با دست رعشه دار چو شبنم درین چمن دامان آفتاب مکرر گرفتهایم گر دست ما تهی است ز سیم و زر نثار از چهره آستان تو در زر گرفتهایم کیفیت جوانی ما را خمار نیست کز دست پیر میکده ساغر گرفتهایم ما را به روی گرم چراغ احتیاج نیست کز بال و پرفشانی خود در گرفتهایم باور که میکند که درین بحر چون حباب سر دادهایم و زندگی از سر گرفتهایم؟ در مشت خار ما به حقارت نظر مکن کز دست برق، تیغ مکرر گرفتهایم صائب ز نقطه ریزی کلک سخن طراز روی زمین تمام به گوهر گرفتهایم