صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۳۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از دست رفت فرصت و ما پا شکستهایم در راه آرمیده چو منزل نشستهایم چون شیشه نیمه گشت کمر بسته میشود شد عمر ما تمام و میان را نبستهایم سیلاب حادثات ز فریادیان ماست تا همچو کوه پای به دامن شکستهایم داریم فکر ریشه دواندن ز سادگی با آن که چون سپند بر آتش نشستهایم چون تن دهیم روز قیامت به زندگی؟ خون خورده تا ازین قفس تنگ جستهایم ما را امید وصل شکر باغ دلگشاست در زیر پوست خنده زنان همچو پستهایم هر چند خون شود به مقامی نمیرسد این شیشهها که در ره دل ما شکستهایم داغ است چرخ شیشه دل از جان سخت ما چون کوه زیر تیغ به تمکین نشستهایم صائب فضای سینه ما شیشه خانهای است از بس که آرزو به دل خود شکستهایم