صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۳۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دست طمع ز مایده چرخ شستهایم از جان سخت خود به شکم سنگ بستهایم دامان بادبان توکل گرفتهایم در زورق حباب به لنگر نشستهایم برگ خزان رسیده گلزار عالمیم پیوند شاخسار اقامت گسستهایم موقوف ترکتاز نسیمی است گرد ما بر روی برگ گل به امانت نشستهایم چون قطره سر به دامن دریا نهادهایم وز موجه تردد خاطر نرستهایم در بند یک اشاره موج است این طلسم دل چون حباب بر نفس خود نبستهایم کیفیت از عبادت ما میچکد به خاک در آب تلخ دامن سجاده شستهایم فردا به روی مصحف دل چون نگه کنیم؟ شیرازهاش به رشته زنار بستهایم مردم چرا به خرمن ما اوفتادهاند؟ هرگز به سهو خاطر موری نخستهایم مکتوب خویش از الف آه کردهایم کاغذ دریدهایم و قلم را شکستهایم صائب به عیب خویش فتاده است کار ما زان رو زبان زنیک و بد خلق بستهایم