صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۲۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نزدیک من میا که ز خود دور میشوم وز بیخودی ز وصل تو مهجور میشوم حاجت به باز کردن بند نقاب نیست چون من کباب ازان رخ مستور میشوم آن چشم پر خمار مرا میبرد ز کار ورنه حریف باده پر زور میشوم نزدیکتر کند به تو پاس ادب مرا هر چند بیشتر ز نظر دور میشوم از آفتابروی تجلی شدم کباب پنهان به پرده شب دیجور میشوم بالیدنم چو ماه به امید کاهش است در انتظار سیل تو معمور میشوم صورت پذیر نیست ز من ناتوانتری کز ضعف تن در آینه مستور میشوم با گمرهی دلیل شوم خلق را به راه کورم ولی عصاکش صدکور میشوم کوتاه دیدگان شمرندم ز قانعان از حرص اگر چه توشه کش مور میشوم از دیده هر چه رفت ز دل دور میشود من پیش چشم خلق ز دل دور میشوم از خویش میروند چو بیخود شوند خلق آیم به خویش من چو ز خود دور میشوم از ساحل است لنگر من گر چه بیشتر از یک پیاله قلزم پرشور میشوم از بس گزیدهاند مرا در لباس، خلق عریان به سیر خانه زنبور میشوم صائب ز چشم شور کنم زخم خود نهان آلوده گر به مرهم کافور میشوم