صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۲۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل را جلا به دیده نمناک میکنم آیینه را به دامنتر پاک میکنم دور نشاط نقطه به پرگار بسته است سر را به کار حلقه فتراک میکنم پاس صفای آیینه میدارم از غبار جان را اگر ز تیغ تو امساک میکنم بر هر زمین که میرسم، از پیچ و تاب خویش دامی ز شوق صید تو در خاک میکنم غافل نیم به مستی ازان قبله دعا دستی بلند چون شجر تاک میکنم دارم به اشک بیاثر خود امیدها با آن که تخم سوخته در خاک میکنم در باغ بیتو هر قدح خون که میخورم دست و دهن به دامن گل پاک میکنم هر چند عاقبت ثمر میندامت است خونی به نقد در دل افلاک میکنم برقی کز اوست سینه ابر بهار چاک از سادگی نهفته به خاشاک میکنم صائب ز ضعف تن نفسم میشود تمام تا چون حباب پیرهنی چاک میکنم