صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۲۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
روزی که چشم بر رخ او باز میکنم برخود زیاده از همه کس ناز میکنم منظور من سبک ز سرخود گذشتن است چون پسته لب به خنده اگر باز میکنم آن حسن بیمثال ندارد مثال و من از ساده لوحی آینه پرداز میکنم سنگین کند ز گوش گران بار درد من در پیش هر که درد دل آغاز میکنم از پیچ و تاب رشته جان میشود گره تا یک گره ز زلف سخن باز میکنم در منزل نخست فنا میشود تمام چندان که بیش برگ سفرساز میکنم سنگ ره است دل نگرانی به ماندگان با آشیان تهیه پرواز میکنم ابرام در شکستن من اینقدر چرا؟ آخر نه من به بال تو پرواز میکنم؟ از بس رمیده است ز همصحبتان دلم از بال خویش وحشت شهباز میکنم از بس نشان دوری این ره شنیدهام انجام را تصور آغاز میکنم از سوختن سپند مرا نیست شکوهای احباب را به سوی خود آواز میکنم با سینهای که نیست در او آه را قرار صائب تلاش محرمی راز میکنم آن بلبلم که خرده گلهای باغ را صائب سپند شعله آواز میکنم