صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۰۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از شرم عشق بود مرا در نقاب چشم شد زان رخ گشاده مرا بیحجاب چشم سوزد به هر کجا که فتد اشک گرم من دارد ز بس به دیدن رویت شتاب چشم ترک حیات نیست به خاطر مرا گران ترسم شود ز مرگ، بدآموز خواب چشم امروز محو دختر رز نیست چشم من واشد مرا به روی قدح چون حباب چشم مشق نظاره گل روی تو میکنم گر افکنم جدا ز تو برآفتاب چشم پایم نمیرسد به زمین از شکفتگی تا سودهام به پای تو همچون رکاب چشم از خط فزود مستی آن چشم پر خمار در نوبهار سیر نگردد ز خواب چشم گه اشک میفشاند و گه محو میشود هر دم زند ز شوق تو نقشی بر آب چشم از بحر، چون حباب، تهی کاسه است حرص قانع دهد چو آبله آب از سراب چشم فریاد کز نظاره خورشید طلعتان خواهد رساند خانه دل را به آب چشم باغ و بهار عشق، جگرهای سوخته است آتش همیشه آب دهد از کباب چشم هر کس که آبرو طلبد صائب از سخن دارد ز حرص از گل کاغذ گلاب چشم