صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۰۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چشمی به گریهتر نشد از دود آتشم یارب چه بود مصلحت از بود آتشم؟ پروانه مرا به چراغ احتیاج نیست چون کرم شبچراغ زراندود آتشم آسودهاند سوختگان از گداز عشق از خامیی که هست مرا، عود آتشم پای چراغ سوختگان است سینهام از داغ عشق، کعبه مقصود آتشم سوزی که هست در جگر من مرا بس است خامی نمیکند هوس آلود آتشم دیگر عنان گریه نیارد نگاه داشت در دیدهای که سرمه کشد دود آتشم نه مستحق عشقم و نه در خور هوس بیگانه بهشتم و مردود آتشم خاکسترست حاصل نشو و نمای من بیعاقبت چو خرمن نابود آتشم از آه کم نشد پرکاهی غم از دلم شد چهره کهربایی ازین دود آتشم چون گوهر گرامی آدم درین بساط مسجود آفرینش و مردود آتشم صائب نگشت نرم دل آهنین من عمری است گر چه در کف داود آتشم