صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۸۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هرگز نشد به حرف غرض آشنا لبم آسوده است از دل بیمدعا لبم هر چند چو صدف ز گهر سینهام پرست نتوان به تیغ ساختن از هم جدا لبم آه مرا به رشته گوهر غلط کنند از دل ز بس که آبله چیده است تا لبم منت خدای را که یکی بود حرف من هر چند شد به عالم صورت دو تا لبم تبخالهها به ناله درآیند چون جرس از درد چون شود به فغان آشنا لبم چون گل مگر ز زخم سراپا دهن شوم کی میکند به حرف شکایت وفا لبم؟ چون اهل دل گشاد من از حرف حق بود آن غنچه نیستم که گشاید هوا لبم دایم ز گریه گر چه مرا چشم و دل پرست از ناله همچو کاسه خالی لبا لبم از بس ز لب گشودن بیجا گزیده شد لرزد به خود ز گفتن حرف بجا لبم این چاشنی که قسمت من شد زخامشی مشکل که بعد ازین شود از هم جدا لبم رنگ شکسته کم ز زبان شکسته نیست از ضعف، حال من نکند گر ادا لبم گر خون شود ز تنگدلیها، نمیبرد چون غنچه التجا به نسیم صبا لبم جان میدهد ترانه من اهل عشق را صائب به لعل یار رسیده است تا لبم